همزمان با گراميداشت اعياد مبارك قربان و غدير، كنسرت بزرگ خوانندگان مشهور نامي كشور در جزيره زيباي كيش به اجرا در مي آيد.به گزارش اداره كل امور فرهنگي و روابط عمومي سازمان منطقه آزاد كيش، احسان خواجه اميري روزهاي 21 و 22 آذرماه جاري، محسن يگانه روز 23 آذرماه و رضا صادقي طي روزهاي 24، 25، 26 و 27 آذرماه جاري به اجراي برنامه مي پردازند.ستاد جشنواره هاي كيش اعلام كرد: كنسرت خوانندگان مذكور ساعت 24 و در محل تالار شهر جزيره كيش برگزار مي شود.

بيست و پنج دقيقه بعد از ساعت 9 مشکی‌پوشان می‌آيند و در محل‌های مربوط مستقر می‌شوند. بوی اين می‌آید که امشب کنسرت اقلاً مثل ديشب با يک ساعت تأخير شروع نمی‌شود و همين طور هم شد.

بعد از آمدن گروه،‌ يک فرش می‌آورند درست آن وسط پهن می‌کنند. می‌شد اين کار را قبلاً هم کرد اما حالا اين اتفاق افتاده و احتمالاً جايی است که قرار است رضا صادقی بايستد. با همان دو عصا و لباس مشکی و شال‌های سياه و سفيد. اين بار، رنگ سفيد هم به مجموعه لباس‌ها و وسايل همراه رضا صادقی اضافه شده. يکی به نفع آن‌هايی که می‌گويند مشکی پوشی ديگر کافی است!

بعد از دو سال دوری
بخش اول آهنگ نواخته می‌شود، چراغ‌ها خاموش می‌شوند و چراغ صحنه هم و بعد که روشن می‌شود رضا صادقی آمده است و شروع می‌کند: «داشتم فراموشت می‌کردم اما تا صدات رسيد به گوشم من کم آوردم» گويا اسم آهنگ هم «فراموش» است. در کتابچه‌ای که از جشنواره در دست ماست، اين را نوشته‌اند. معلوم است که دستپاچه است. اين را بعداً خودش می‌گويد. وقتی که اين جمله را بر زبان می‌آورد که بعد از دو سال آمده است روی صحنه. وسط آهنگ هم تشکر می‌کند از مردم که آمده‌اند. آهنگ که شروع می‌شود چراغ‌ها همچنان روشن هستند. فقط چراغ‌های روی صحنه کمی روشن‌تر است. کل سالن روشن است بدون هيچ گونه نورپردازی. رقص نور و اين حرف‌ها که هيچ، حداقل می‌شد نور سالن کم باشد و صحنه برجسته‌تر ديده شود اما پرس‌وجو که می‌کنيم معلوم می‌شود دستور ارشاد است که نورپردازی نباشد. اين هم از آن تناقضات عجيب است.

دو آهنگ ايستاده و ده ثانيه پايان‌ناپذير
آهنگ که تمام می‌شود رضا صادقی کلی تشکر می‌کند و يک جمله از مقام معظم رهبری را می‌گويد: «انديشه‌ای که در قالب هنر نگنجد، ماندنی نيست». بعد می‌گويد بعد از دو سال اجرا نکردن کمی دستپاچه‌ام. آهنگ اول را ايستاده خواند. می‌گويد این‌قدر خوشحالم که می‌خواهم آهنگ بعدی را هم ايستاده بخوانم و می‌خواند. معلوم است که هنوز دستپاچه است. وسط آهنگ هی جابه‌جا بلند بلند خدا را شکر می‌کند. بعد از آهنگ دوم از مسئولان تشکر می‌کند که موسيقی پاپ را به جشنواره راه داده‌اند. بعد می‌گويد «خیيی‌ها جون دادند که ما جون بگيريم». بعد می‌گويد که دلم می‌خواست مادرم هم اين‌جا باشد. بعد پدرش را هم می‌گويد و از همه می‌خواهد که بايستند و به افتخار کليه پدر و مادرها ده ثانيه تمام دست بزنند. وسط کار دارند صندلی‌اش را آماده می‌کنند که بنشيند. برای اين کار هم اجازه می‌گيرد و وسط اين ماجرا می‌گويد که ده ثانيه نشده است.

آب معدنی‌های علاقه‌مندان
برای آهنگ بعدی باز هم خدا را شکر می‌کند. اولش توضيح می‌دهد که وقتی ساخت اين آهنگ تمام شد خيلی خدا را شکر کرد که توانسته است اين‌قدر صميمی تمامش کند و بعد می‌گويد تا می‌خواهد آن را بخواند اما اگر يکی از بزرگواران يک ليوان آب به او بدهد، می‌تواند بخواند. همان‌طوری که انتظار می‌رفت از روی صحنه اقدامی صورت نمی‌گيرد و از پايين چند نفر آب معدنی می‌رسانند به خواننده محبوبشان؛ چند کودک دوستدار صادقی که صحنه جالبی را خلق می‌کنند. از وقتی که می‌خواند راحت است. وسط آهنگ‌ها نوازنده‌ها را تشويق می‌کند. مثلاً به يک باره می‌گويد: «به افتخار ايمان جعفری». منظور اين است که در بين آهنگ و وسط آن دست نزدن‌ها،‌ جمعيت خوشحال دست‌زدنشان را شديدتر کند برای ايمان خان که به زيبايی ساکسيفون می‌زند.

بی‌تو لحظه حرمتی نداره
بعد بلافاصله می‌گويد: «به جون خودت كه بي تو از نفس هم سير می‌شم». همين طور می‌خواند: «نگران حال و روزم بيشتر از خود منی». بندهای معروفش را چند بار تکرار می‌کند و يک بخش از آن را می‌گويد و بقيه را مردم می‌گويند. چندين بار تکرار می‌کند و مردم تکرار و بعد يک دفعه می‌گويد: «ارکستر نزنه» و مردم می‌خوانند «می‌دونی با تو پرم از شعر و ستاره/ می‌دونی بی‌تو لحظه حرمتی نداره» مردم چندين بار تکرار می‌کنند و او آن‌جا ميدان‌داری می‌کند. روی صحنه واقعاً شومن است. صدايش حس دارد. شعرهايش که بر خلاف اکثر خواننده‌ها اکثرش را خودش گفته با زبان ساده و دلنشين است. ساده و صميمی و مردمی و مردمی همان تعبيری است که خيلی‌ها به جای عبارت موسيقی پاپ به کار می‌برند.

جواد رضويان نرسيده بود
اسم بعضی هنرپيشه‌ها را می‌گويد که آمده‌اند. اول شراره رخام را اسم می‌برد بعد خانواده الناز شاکردوست را و بعد جواد رضويان را اما فکر می‌کند که گويا نيامده است. و گفت که قول داده است بيايد. بعد می‌گويد استاد خودم، سرور گرامی امين تارخ که قرار بوده بيايد اما گويا نيامده و عنوان می‌کند که تارخ يکی از اصلی‌ترين مشوق‌هايش برای خوانندگی بوده و بعد از آن «دلم برات تنگ شده جونم» را می‌خواند و «من می‌خوام بگم عاشقت هستم»‌ و مردم هم خط به خط را با او می‌خوانند. انگار نه انگار که رضا صادقی دو سال کنسرت نداده است و حالا هم به موهبت جشنواره و حضور شخص استاد کامبيز روشن‌روان اجازه يافته است روی صحنه باشد. روشن‌روان گويا اواسط برنامه آمده و آن‌جا نشسته و دست می‌زند. قطعاً او کيفيت را تشخيص می‌دهد اما اين احتمالاً و حتماً چيزی نيست که اهميت داشته باشد. مردم می‌آيند شاد باشند، اگر عاشق هستند عاشق‌تر شوند، اگر بنشينند مهربان باشند، لبخند بزنند و اگر می‌توانند آهنگی را از حفظ بخوانند، بخوانند. انرژی بگيرند و انرژی بدهند برای خواننده‌ محبوبشان دست بزنند که حالا يک جوان سياه‌پوش تپل است که اگر قرار بود او را با معيارهای خواننده‌های رنگ و وارنگ ژيگولوی موسيقی پاپ بسنجيم در هيچ کجايش جايی ندارد اما او اصلی‌ترين معيار يک خواننده اصيل پاپ ايرانی را دارد؛ صميمی و ساده است و روی صحنه آنقدر راحت مهربان و بی‌رياست که به دل می‌نشيند. مثل خوانندگان قديمی موسيقی پاپ. جهانی و ايرانی. نه زير ابرويی و نه هيچ زرق و برق ديگری. مشکل لباس را هم که حل کرده است و حالا گروهش هم مشکی پوشيده‌اند و اسمشان شده است مشکی‌پوشان. راحت می‌گويد که پرسپوليسی است و از عليرضا منصوريان استقلالی می‌گويد که در سالن است. اسم مهناز افشار را هم می‌آورد که نيامده است. حرف زدنش شیرين است و خودش وقتی فهميده است زیاد حرف زده، عذرخواهی می‌کند و بعد می‌گويد کمی «عقده‌ای شده‌ام از بس روی صحنه حرف نزده‌ام».

چراغا چراغا
حسين‌خانی می‌آيد روی صحنه چيزی در گوشش می‌گويد و می‌رود. حسين‌خانی مدير برنامه‌های اين خواننده است و همه می‌فهمند که تذکر داده اما رضا از او هم تشکر می‌کند. مردم گويا کم‌کم متوجه چيزی شده‌اند. داد می‌زنند «چراغا، چراغا، چراغا، چراغا». رضا صادقی اول خودش را به نشنيدن می‌زند اما بلافاصله می‌گويد: «من گفتم که چراغا را روشن کنند تا شما را بهتر ببينم. دلم براتون تنگ شده بود».

وايسا دنيا در تاپ تن
بندری می‌خواند و تقاضا می‌کند دوستان سر جای خود بنشينند. دليلش هم قانع‌کننده است: «اين را گفتم تا کاری کنيد که يک بار ديگر هم همديگر را ببينيم». آهنگ بندری‌اش به لهجه جنوبی است و بعد از آن «به همين سادگی رفتی. بی‌خداحافظ عزيزم» را می‌خواند و بعد «وايسا دنيا» را می‌خواند. اول آن طبق معمول صحبت می‌کند از اين‌که همه فکر می‌کنند اين آهنگ يک آهنگ نااميدکننده است اما او اين را خوانده و به دنيای بد گفته که بايستد تا او از آن پياده شود و از همه قول می‌گيرد که دنيای بد را ترک کنند و وارد یک دنيای بهتر پر از خدا شوند. توجيه‌اش توجيه شيرينی است. هم ارشادپسند و هم معقول و امروزی. ساده و دوست‌داشتنی اما آن آهنگ چيز دیگری است و به زعم نگارنده يکی از ده آهنگ برتر موسيقی پاپ بعد از انقلاب. همه چيزش خوب است: شعرش، ملودی‌اش و هم‌خوانی شعر و کلام و در آخر اجرا. خودش اين را می‌داند که اين آهنگ او برای مردم مهم است و علاوه بر مخاطبان عادی، مخاطبان جدی موسيقی را به توجه وا می‌دارد. خوب و خوش اجرايش می‌کند و بعد برای اينکه تعادل برقرار کند و اثر اين کار خوب را کم کند می‌روند پيانو هم می‌زند. بابک ايمانی را هم صدا می‌کند که با او ويولن بزند. ويولن خوب است و پيانو چيزی به جز يک آکورد ساده نيست. گويا برای مد رفته است که پيانو بزند و اين تنها نقطه منفی برنامه اوست. گروه، خوب و حرفه‌ای هستند و علی ثابت هم هست که پيانو بزند اما معلوم نيست چرا لازم ديده که پيانو بزند. گروه به جز ايمان جعفری رفته‌اند آن پايين ايستاد‌ه‌اند. ايمان خان سر جای خود مانده.

به ياد همشهری‌اش؛ ناصريا
سه آهنگ را با پيانو می‌خواند و گروه را صدا می‌کند که دوباره برگردند روی صحنه و اين بار همه را معرفی می‌کند می‌گويد بيشترشان در گروه ناصر عبداللهی بودند قبل از آن از ناصر عبداللهی ياد کرده است که آخرين کنسرت او هم يک شب بعد از عيد قربان بود و حالا به ياد او، گروه «ناصريا» را می‌زنند و او می‌خواند. و آهنگ‌های ديگر از خودش و آهنگ‌های ديگر و مردم با او می‌خوانند.

با تشکر از مشکی پوش کوچک
http://alimeshkepoosh.blogfa.com/